สายตา

มาทีไรเศร้าทุกที

posted on 18 Aug 2009 14:19 by nangmaw-bigeye

หายไปหลายเดือน กลับมาก็เศร้าเหมือนเดิม การเขียนบล็อค มันเหมือนเป็นเพื่อนเรานะ เขียนแล้วได้ระบายความรูสึก ฉันไม่สนว่าจะมีใครมาอ่านหรือไม่ ฉันไม่สนว่าใครจะให้ดาว หรือบอกว่าชอบไม่ชอบ 

ใช่ มันทำให้รู้สึกดี ถ้ามีคนชอบสิ่งที่เราเขียน แต่...ฉันแค่อยากระบาย หากมีคนรับฟัง เขาก็คือเพื่อนของฉัน

วันนี้ฉันไม่ความทุกข์ ก็เหมือนกับทุกๆวันที่ฉันทุกข์

วันที่ฉันมีความสุข มันผ่านไปเร็วมาก จนฉันไม่ทันได้เอามาเขียนไว้ที่นี่ เร็วจนผ่านไปแค่วันเดียว ฉันก็จำไม่ได้แล้ว เหนื่อยไหม...ท้อไหม...เจ็บปวดไหม...อยากร้องไห้ไหม...ใช่ ฉันทรมานเหลือเกิน กับการต้องอดทนและเก็บความรู้สึกเอาไว้คนเดียว เห้อ ช่างเถอะ

ช่างเถอะ

บางทีก็ไม่เข้าใจ ว่ามันอะไรมากมาย มากมายขนาดที่ต้องทำร้ายความรู้สึกกันขนาดนี้ ไม่หรอก บางทีมันอาจจะน้อยนิด สำหรับคนอื่น แต่มันมากมายสำหรับเรา

มันอาจไม่โดนจุดๆนึง ที่เป็นจุดแรงสำหรับเรา เช่น บางคนอาจะไม่ชอบให้มาพูดเรื่องเพื่อนที่เคยมีอดีตที่ไม่ดี กลับโดนพูดถึงบ่อยๆ มันก็เจ็บสิ

ส่วนฉันเรื่องไม่เยอะหรอก แต่ทุกคนก็ย่อมมีปมของตนเอง ในเมื่อมันโดนปม เราก็ย่อมเจ็บเป็นธรรมดา

ฉันเองไม่ได้เขียนมาเพื่อว่าใคร หรือให้ร้ายใคร ไม่ได้เขียนมาเพื่อบอกว่าทุกข์ร้อนแค่ไหน หรืออยากจะเอาคืนแค่ไหน ใช่มันอยู่ในใจทั้งหมด แต่ไม่หรอก ฉันไม่ทำอย่างนั้น  

จะทำไงได้ล่ะ 

ก็ได้แค่นี้แหละ

 

อดทน ...